Nur Melisa Akkaya

Kalk Defne kalk. Dışarıda hayat var. Gitmek gerek, o ağaçlı yolda yürümek gerek. İlk kış ayazını boynunda duyacaksın daha, vapura yetişmek gerek. Kalk Defne. Vapurda seyrek dokulu neredeyse saydam bir mavi örtüye bakacaksın. Az sonra. Kaçırma onu. Göğün hemen altına serilmiş bu şehrin çukur kanatlarına sıkı sıkıya gerilmiş, kalın köklerine kördüğümle bağlanmış deniz parçası bekliyor seni. Seni. Ona değip de süzülen ışık koyulacak alnında. Ona değip de parlaklığını yitiren, rengini kaybeden geçmişin yansıyacak gözbebeğine; sana acı veren her şey tekdüzeliğe vuracak, sığlıkta kaybolacak.